Langs trekvaarten van Vlaardingen naar Delft bij regen en wind

28 February 2026 #

Serieuze wandelingen lopen

In het ene onbewaakte ogenblik vatte ik het plan op om prestatietochten te gaan lopen. En in het andere onbewaakte ogenblik verklaarde ik de Portugese camino te zullen gaan lopen. Dat betekent dat er serieus gaat worden gewandeld rond " huis". Vanuit Rotterdam is er een zekere schaarste aan landschappelijk interessante wandelingen. Een stond al een tijd op het programma en dat was vanaf de tram eindhalte bij Holy via de Vlaardinger Vaart via Schipluiden naar Delft Station. Twaalf kilometer, dus een prettige afstand. De Vlaardinger Vaart ken ik goed, de andere onderdelen van de wandeling waren een avontuur, om Schipluiden heen en dan op Delft af.

Langs de trekvaarten

Tot in de jaren 30 van de twintigste eeuw kon je met de trekschuit van Delft naar Vlaardingen. Een vervoersmogelijkheid met een ijzeren schema, dat intensief werd gehandhaafd. Het was langzaam vervoer, op looptempo, maar beschut, regelmatig, met gegarandeerde aankomsttijden. En geschikt voor vervoer van grotere vracht. Indrukwekkend dat de infrastructuur nog steeds intact is. Dat beseffen ze langs de Vlaardinger Vaart ook en dus zijn er meer herinneringen aan vervlogen tijden: een reconstructie van een overzet, wat informatieborden en het onvolprezen Vlietzicht, waar ik koffie drink.

Regen en wind

Met de wind in de rug en door de regenvlagen heen loop ik na de koffie door. Poncho aan, poncho uit, poncho aan, poncho uit, tot ik het zat ben en besluit dat de regen wel op me mag vallen. De laatste weken heb ik wat dingen veranderd aan het lopen. Andere schoenen gekocht, met meer demping. Een oude Radical Design Hiplite gekocht, zodat mijn torso rechter blijft bij het lopen. Een effect van het stoklopen met de rechterhand is dat ik compenseer aan de linkerkant en dat wil ik voorkomen. Het zorgde voor tendonitis in mijn linkervoet en een hoop pijn. Ik houd me voor dat ik aan het herstellen ben, maar ik loop een zeer aanvaardbare 6 km per uur.

Dwalen bij de Kruithuisweg

Routes met lange rechte stukken en haakse bochten hebben mijn voorkeur en op de eerste helft van de route heb ik mezelf goed bediend. De Vlaardinger Vaart doet zich aan me voor als een schelpenpad op de kade, soms afgewisseld met geasfalteerde stukken fietspad. Alle VoiceVista pings klinken keurig recht vooruit, “op twaalf uur”. Ook de lus om Schipluiden gaat goed, en de Tanthofkade, maar bij de afslag bij de Kruithuisweg gaat het mis. Later laat ik D. de gelopen route zien en ze moet lachen om het wanhopig heen en weer koersen bij een moeilijke fietspad afslag. Maar uiteindelijk kan ik corrigeren en ben ik weer op het spoor van de volgende markering.

Langs fietspaden lopen

Langs fietspaden lopen is de belangrijkste vaardigheid die ik mezelf kon aanleren. Ik herinner me nog de eerste keer op een fietspad, in de buurt van Baarn. Bang was ik. Tot ik bedacht dat als ik naar mijn werk loop, vanuit huis, ik veel meer risico loop op de oversteekplaatsen die ik moet nemen. Er was bewuste mentale oefening voor nodig om vaardig te worden op de fietspaden. Ik ben heel anders tegen “veilig” gaan aankijken nu ik meer buiten de stad wandel. Inmiddels waardeer ik het fietspad meer.

Achteraf

Oorspronkelijk ging de route langs de hele Tanthofkade, maar die is onverhard en bij winterdag een zware klus om met een taststok te lopen. De slingerroute er naar toe, inclusief het verwarringspunt bij de Kruithuisweg, heb ik er uit gehaald. Zo is het nu een route geworden die uit twee grote lange trekvaart-gedeeltes bestaat: de Vlaardinger Vaart en dan het stuk over de Tramkade langs de Gaag. Er is een beweging om Schipluiden heen om op de Tramkade te raken en die is nu ongecompliceerder, met betere rechte hoeken.

Van Vlaardingen naar Delft via de Vlaardinger Vaart en de Gaag

Lopen van Hollandsche Rading naar Baarn met VoiceVista

24 February 2026 #

Start van de wandeling

Meteen in Hollandsche Rading was het intens, omdat je de weg moet oversteken bij de spoorwegovergang en er 200 m op de route geen trottoir is. Ik heb op safe gespeeld en heb gewacht tot er een trein voorbij kwam (kan even duren als je pech hebt) en ben toen overgestoken. Als er een lange rij auto’s wacht is het lopen langs de weg ook iets minder griezelig omdat ze nog niet hard rijden, en grotendeels nog stilstaan. Ik liep voorbij de eerste afslag, maar hij is heel duidelijk.

Lastige fietspaden

Het gedeelte tot aan Lage Vuursche vond ik minder dan het gedeelte erna. Dat komt voornamelijk door de fietspaden naast zandwegen configuratie. Je moet kiezen. In schaars autoverkeer lopen (hoewel het erg druk was op een mooie zondagmiddag) of op het fietspad met snel fietsverkeer. Het was mij bijvoorbeeld een heel stuk van de Karnemelkseweg niet duidelijk dat er een zandweg naast het fietspad was met een berm ertussen. Als je op 2.5 km naar links de Vuursche Dreef neemt, kun je het best oversteken tot de weg en daar links van de weg lopen ipv op het fietspad. Contra-intuitief, maar veel rustiger.

GPS en VoiceVista

In het bos was ik bang dat de GPS rare effecten zou geven en dat was ook zo, maar vooral is het hoe RWGPS en VoiceVista reageren op het GPS signaal. Ik moet de waarschuw afstand voor RWGPS beter afstellen, want nu waarschuwde RWGPS me veel te vroeg voor wendingen in de route. Maar heel vaak ging het precies goed, en hoorde ik het baken in mijn linkeroor op 9 uur en zei RWGPS “turn left”. Dit kan nog worden verfijnd. Het stuk richting Lage Vuursche gaat even door het bos, maar daarna langs de betrekkelijk drukke Karnemelksweg. De bospaden zijn breed en goed te volgen. Ik had mijn stok heel lang, dan is hij langer dan ikzelf. Dit gaf me veel informatie over het pad. Volgende keer neem ik wel een reserve stokpunt mee, want ik was nogal aan het houwen.

Bankjes vinden

De route ging langs het Koos Vorrinkhuis en dat heb ik gegroet, omdat mijn grootouders elkaar bij de AJC ontmoetten. Zonder Koos was ik er niet geweest. Na Lage Vuursche (alle pannenkoekhuizen vol) wordt de wandeling aanzienlijk prettiger, met afwisselend bos en open ruimte zoals deze. Druk in het bos, maar het was niet moeilijk om een plek te vinden voor pauze. Het zou ook goed zijn om rustpunten te kunnen markeren, of in ieder geval een paar. Ze staan op onlogische plekken, meestal van het pad af, dus het was toeval dat ik een bank vond, omdat ik verkeerd liep. Fijn gepauzeerd, maar verontrustend lente-achtig weer.

Langs het fietspad lopen

Het gedeelte hierna, langs de Amsterdamsestraatweg naar Baarn was te enerverend om te fotograferen, blijkbaar. Ik wil zulke kloven altijd snel en efficient overbruggen. Hier kan knipperlicht/fluo ook meer duidelijkheid geven aan omringend verkeer. Volgende keer neem ik dat mee. Ik leer elke keer bij. Ik zie een beetje hoe je dit zou kunnen opzetten, als vrijwilligers verband. En welke dingen je zou moeten voorbereiden, aanbieden etc. De techniek van het stoklopen is ook wezenlijk anders, en er is iets met cadans tijdens het lopen dat ik nu pas begin te ontdekken.

Achteraf

Nog nadenkend. Het lijkt me mooi als de voorbereiding, de route, het lopen en aanpassen, het checken etc, als dat een gemeenschappelijk iets zou zijn. Dat is ook erg in de geest van organisaties als Running/Walking/Rowing Blind en Sailwise. De wederkerige relaties. Ook mensen met een visus beperking die ze zelf niet als slechtziend ervaren, zouden zo ontspannener de natuur in kunnen. Niet steeds op de app kijken, veel minder risico op verkeerd lopen…. Landelijk moet er toch iets te organiseren zijn. Heeft Wandelnet geen innovatie afdeling?

Voor wie zelf wil lopen is hier de aangepaste wandelroute om in te laden in VoiceVista, per 100m een markering