De RET Rotterdamwandeling lopen

Prestatiewandelingen, het is een heel ding. Toen ik er aan begon, was mijn aanname dat het de veiligste vorm van lange afstandswandelen voor mij zou zijn. Ik heb ontdekt dat dit “ongeveer” waar is. Dit weekeinde liep ik de WSV RET Rotterdamwandeling, mijn eerste grote afstand: 40 KM. “We zien wel.” dacht ik toen ik me inschreef. De route was zo uitgezet dat ik drie keer vlak langs huis zou komen en een aantal gedeelten ervan bleek ik zelfs vaak gelopen te hebben. Ik had na aanmelding geen contact opgenomen om te melden dat ik blind ben en dat enige gulheid in de benadering wel fijn is. De start was op SS Rotterdam.

Achteraf te laat weg

Door allerlei gedoe was ik net te laat weg en startte niet om 8.00 u, maar een half uur later. Onderdeel van de vertraging was het kunnen betreden van de Rotterdam. Veel mensen schrikken een beetje, als ik me aan ze presenteer, met stok. Bij de traptoegang naar het schip stond een vriendelijke vrijwilliger die ik vertelde dat ergens heen wijzen mij geen informatie geeft. Heel leuk om in de lobby van de Rotterdam in te schrijven. Ook weer lichte schrik bij de vrijwilligers daar, ik had de verkeerde QR code op de telefoon, nee ze had de juiste nodig. Uiteindelijk vond ze me op naam, toen ik aandrong. Opmerkelijk dat ik de medaille al uitgereikt kreeg. Een beetje karige start, vond ik. Later werd “karig” nog een heus thema. “Dat doen we bij onze RWV wel anders”. Nog even praten met de aardige vrijwilliger en net voor half negen was ik op weg.

Mooiste deel van de route

Traditiegetrouw leidt de route door de Maastunnel en daarna zouden we de Westzeedijk nemen, door Delfshaven, langs de Schie en dan op het centrum aan. Terwijl ik liep, bedacht ik dat ik dit vaker in mijn route zou willen. Lekker rechtuit, veel indrukken en snel. Ik gind natuurlijk veel te hard van stapel, maar terugkijkend op de data heb ik toch vrij constant gelopen. Wijze les voor de volgende keer is om beter te doseren in het begin en daar op pace te lopen, niet op gevoel. Ik vermoedde op 10 KM een rust, maar er vond er geen. Achteraf bleek ik voorbij een tafel met gummibeertjes te zijn gelopen, er stonden vrijwilligers, maar niemand sprak me aan. Ik merkte het omdat ik mensen achterop liep die hun net verworven beertjes gul uitdeelden.

Door de stad

Ik kreeg vrijdag de gpx route en ging zaterdag lopen en dat was eigenlijk te kort op elkaar. Met D. keek ik naar wat kritieke punten op de route. Een aantal aanpassingen hebben we gedaan, omdat de route langs een paar oversteken ging, waarvan ik weet dat ze risicovol zijn. Ook in het centrum gedeelte deden we een paar aanpassingen. De slotsom van het lopen door de stad: te belastend, mentaal. Met plezier loop ik 10 KM langs een fietspad, als er maar nergens oversteken zijn. Het was het vermoeiendst in het centrum en ik ga nooit meer een stadswandeling doen. Voortaan altijd buitenaf.

Een pelgrim ontmoeten

We gaan door Kralingen, ook wel bekend terrein en door de Hoflaan terug naar de Oostzeedijk. Daarna langs de Maas en over de Willemsbrug naar Zuid. De Hoflaan is lente-achtig en vol bloesemgeuren. Ook hoor je dat mensen de ramen al weer open hebben, uit huis klinkt hun stofzuigen, hun stemmen in een kamer. Bij de Maasboulevard weer een lang recht stuk, de Willemsbrug over en zowaar vind ik de rust naast Ons Park. Ingewikkeldheid over het assortiment. Ik loop in april de Betuwe Bloesemtocht en daar heb ik me gemeld, met de vraag of vrijwilligers me actief willen vertellen wat er allemaal ligt, in plaats van het diepte interview dat ik nu moest houden. Koffie en een gevulde koek neem ik om het vraaggesprek te bekorten. Naast mij op de bank ook een 40 KM wandelaar, ook van “mijn” RWV. Hij blijkt een pelgrim: gelopen van Hoek van Holland naar Santiago de Compostela. Toen hij daar was aangekomen, liep hij van Santiago de Compostela naar Rome. Dit jaar zal hij nog de Shikoku 88 lopen, een befaamde pelgrimstocht in Japan. Bijzonder om een pelgrim tegen te komen die het pad ook terugliep, iets dat in de Middeleeuwen heel gewoon was. Hij vertelt eenzaam te zijn geweest op de terugweg, het gevoel als enige tegen de stroom in te gaan. Een wijze les.

Eiland en brug

Meanderen lans de Piekstraat, ik ben geen fan. Nu ik meer dan 20 KM heb gedaan, beginnen de indrukken van de taststok vermoeiend te worden. Ik worstel me over de scheve Stelconplaten, ontdek later toch betere bestrating. De gladde bestrating van het pad langs het Getijdenpark is een opluchting en daarna rond ik Eiland Brienenoord. Op de punt rust ik, omdat ik het bankje daar weet. Ik heb er wel eens fik gestookt met mensen, toen het nog wild was en niet glad gestreken tot een “belevenis”. Heerlijke ruimte om me heen en de riviergeluiden, je zit hier onder de Brienenoordbrug en die moet ik ook nog doen. Ik gun me 15 minuten rust en dan vertrek ik. Mijn gemiddelde snelheid daalt en daalt, want nu word ik moe. Op de Brienenoordbrug bedenk ik dat de route op 35 KM bijna langs huis gaat en dat ik daar kan uitstappen als ik dat wil.

Uitstapklaar

Volgens de route moet ik ingewikkelde dingen doen in De Esch. Het is daar een wirwar van kleine binnenstraten en met een interessante lay-out. Op de kruising bij het Toepad moet ik kiezen en ik kies. Het Toepad is een fijn recht stuk en met toch nog een respectabele 6.5 KM per uur marcheer ik me naar de Plantage en de Maasboulevard. Nu heb ik weer een keuze: linksaf over de Willemsbrug en dan de laatste 5 KM naar de finish? Of rechtsaf naar huis na 35 KM. Mijn overal pace is boven de 11 minuten/km. Nu komt de late start me bijten. Ik heb geen zin om tegen de klok te lopen en ga rechtsaf, naar huis. 35 KM gedaan.

Achteraf

Naar mijn trainingschema kijkend, vond ik het prima gaan. Geen groot ongemak, geen blaren, niet over de kop qua herstellen. Maar aan de omgang met een organiserende vereniging moet ik sleutelen om niet te veel tijd te verliezen. Zeker in de stad moet ik erg alert zijn, veilig oversteken, de tijd nemen. Dat telde te veel op. Ook mijn supermarktbezoek kostte me veel tijd, maar het kon niet anders. Het voorbij lopen van een rust was een dieptepunt en het had allemaal wel wat guller gekund bij de WSV-RET.