Je mag onze tocht niet wandelen

Alles in dit stuk ga ik stellen in harde woorden. Duidelijke woorden. Want, wat lopen beleden goede bedoelingen en praktijk toch enorm uit elkaar. De KWBN is de wandel belangenvereniging waarvan ook ik lid ben. En ik ben lid van de plaatselijke Rotterdamse Wandelsport Vereniging. De KWBN heeft ook het publieksplatform Wandel en een app. Als belangenorganisatie publiceert de KWBN ook jaarverslagen en notities. De aanleiding voor mijn gespit: ik werd de facto uitgesloten van meedoen aan een wandeltocht, omdat er geen gpx file beschikbaar was (die maakt de route voor mij toegankelijk). Uit de reactie van de organisatie bleek dat ze ook niet van plan waren me toegang te bieden door er één te tekenen, hoewel ik me tijdig meldde, 3 weken voor de startdatum. Buitengesloten.

Goede bedoelingen

Met D. moet ik door de site, want de toegankelijkheid is niet - kuch - optimaal voor mij als blind lid van de KWBN. Eerst maar eens zoeken op “beperking” of “toegankelijkheid¨. “Beperking” levert alleen een oud nieuwsbericht op over race-running. We zoeken op “toegankelijk” en vinden wat dingen. Bijvoorbeeld dat de KWBN zich ziet als supporter van “breedtesport”, ¨sociale activiteiten” en “gezondheidsinitiatieven”. Met enige bitterheid lees ik dat men het wandelen “laagdrempelig” vindt. “Nou, niet voor jou.” zegt D., die kwader is dan ik. Een bericht over een rolstoeltoegankelijke Avond4daagse is mijn magere oogst. “blind”, “slechtziend”: geen resultaat. Er is ook een gedeelte “onderzoek¨, want de KWBN doet onderzoek naar het wandelgedrag. Het wordt allemaal zo visueel getoond, maar met D.’s hulp kom ik er achter dat ik een prestatiewandelaar ben. “Wandelaar met een handicap” is er niet bij. Eindelijk heb ik beet met “inclusief” en vind ik dit nieuwsbericht.

Inclusief willen zijn

“Hoe inclusief is jouw wandelorganisatie?” vraagt men zich in af in 2021. Ik heb inmiddels antwoorden maar die houd ik nog even voor me. Wat lees ik? Het gaat er om “drempels weg te nemen voor mensen die zich in onze sport niet welkom voelen¨. Ah daar hebben we het al. In feite weigerden ze me toegang, bij de Betuwse Bloesemtocht. Ik “voelde” me niet onwelkom, ik was onwelkom.

Ruim 700.000 Nederlanders voelen zich nog niet welkom in de sport (*). Helaas zijn wandel- en andere sportaanbieders zich daar vaak niet van bewust. Dat is jammer, want juist zij kunnen de drempels wegnemen die deze sporters ervaren, bijvoorbeeld vanwege hun leeftijd, hun fysieke en mentale gezondheid, hun seksuele geaardheid, hun etnische achtergrond of hun sociale positie.

Het nieuwsbericht verwijst naar “sportakkoorden” uit 2020. En dat is al dat ik kan vinden over mijn situatie, bij mijn KWBN. ¨Je bent ook vaak de enige of de eerste¨, zegt D. “Ja,” zeg ik: “bij die rust tijdens de RET wandeling was het alsof ik uit mijn UFO stapte, zo’n alien voelde ik me.” Ik houd van prestatiewandelen, het is een vorm van prestatiesport die voor mensen met lage visus heel geschikt is en ook toegankelijk te maken is. Maar niet door de KWBN. Zou ik hun enige blinde lid zijn?

Tips voor de organisatie

Inmiddels voer ik een levendige correspondentie met mijn Bond. Maar ik wil met mensen aan tafel, want dit is onacceptabel. De KWBN vroeg me: “wat betekent het KWBN lidmaatschap voor jou¨. Ik kon de enquete niet invullen omdat die ontoegankelijk voor me was. Geen enkele bewustheid. De reactie op mijn vraag om toegang tot de Bloesemtocht was botte weigering. Als de KWBN dan zo’n wandelplatform wil zijn met de belangenbehartigng, dan mogen mijn belangen ook wel luid doorklinken. Eén keer zei een organisator tegen me dat er over de toegankelijkheid niet was nagedacht omdat er nooit mensen met een visuele beperking meededen. “Dat is niet zo raar natuurlijk, als je al geen toegang biedt.” zei ik. Een krachtig moment van realisatie, want deze persoon had zich nooit gerealiseerd dat er blinden zijn die dit soort wandelingen willen doen. En daar begint het al. Tip 1. Denk helder na.